ประทีปของร่างกายคือดวงตา

ปัญหาอยู่กับเราไม่ยาวนาน

แต่รางวัลจากพระเจ้าที่เราจะรับนั้น

จะอยู่กับเรานิจนิรันดร์กาล...

จงอย่าจดจ่ออยู่กับชีวิตชั่วคราว

แต่จงจดจ่อที่ "ชีวิตนิรันดร์"

.................................

จงให้ความคิดของท่านจดจ่อ...

อยู่กับสิ่งเบื้องบน ไม่ใช่สิ่งฝ่ายโลก

โคโลสี 3:2

มธ 6.22-23 ประทีปของร่างกาย 

ประทีปของร่างกายคือดวงตา ดังนั้น ถ้าดวงตาของท่านเป็นปรกติดี สรรพางค์กายของท่านก็จะสว่างไปด้วย  แต่ถ้าดวงตาของท่านไม่ดี สรรพางค์กายของท่านก็จะมืดไปด้วย ฉะนั้น ถ้าความสว่างในท่านมืดไปแล้ว ความมืดจะยิ่งมืดมิดสักเพียงใด (มธ 6:22-23)

ความหมาย

ตาเปรียบเสมือนหน้าต่างของบ้าน

คุณภาพและปริมาณของแสงที่ส่องเข้ามาในบ้าน ย่อมขึ้นอยู่กับคุณภาพของกระจกหน้าต่าง

แสงสว่างที่ส่องจิตใจและวิญญาณของเรา ย่อมขึ้นอยู่กับดวงตาฝ่ายจิตของเราแต่ละคนเช่นเดียวกัน

  

สถานะฝ่ายจิตที่ดีของดวงตา

“ถ้าดวงตาของท่านเป็นปรกติดี สรรพางค์กายของท่านก็จะสว่างไปด้วย”

คำ “ปรกติดี” ตรงกับภาษากรีก a`plou/j (haplous หรือคำนาม haplotēs )

[UBS] a`plou/j, h/, ou/n = sound, healthy; generous  (ใจกว้าง, เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่)

 ตัวอย่างการใช้คำ haplous ในพระคัมภีร์

ท่านใดขาดปรีชาญาณ จงขอปรีชาญาณนั้นจากพระเจ้าเถิด พระองค์ประทานให้ทุกคนด้วยพระทัยกว้าง (a`plw/j) ยากอบ 1:5

ผู้ที่ได้รับพระพรที่จะตักเตือน ก็จงตักเตือน ผู้ที่บริจาค ก็จงบริจาคด้วยความเอื้อเฟื้ออย่างจริงใจ (a`plo,thti) โรม 12:8

ท่านจะมั่งคั่งบริบูรณ์ทุกประการ เพื่อจะแจกจ่ายได้อย่างใจกว้าง (a`plo,thta) ทานบริจาคของท่านซึ่งเราจะจัดแจกนี้จะทำให้มีการขอบพระคุณพระเจ้า 2 คร. 9:11

เราจะเพิ่มสมรรถภาพของดวงตาได้อย่างไร?

1. ใจกว้างในการตัดสินผู้อื่น

ธรรมชาติของมนุษย์คือชอบคิดถึงผู้อื่นในทางร้าย

ชอบซ้ำเติมความผิดพลาดของผู้อื่น

กี่ครั้งที่เราทำลายชื่อเสียงของผู้อื่นในแต่ละวัน

โลกจะน่าอยู่มากกว่านี้สักเพียงใด หากเราช่วยกันฟื้นฟูจิตใจของกันและกันด้วยการคิดถึงผู้อื่นและตัดสินการกระทำของเขาในทางที่ดี

2. ใจกว้างในการกระทำ

ถ้าผู้ใดมีทรัพย์สมบัติของโลกนี้ และเห็นพี่น้องของตนขาดแคลน แต่ยังมีใจแคบต่อเขา ความรักของพระเจ้าจะดำรงอยู่ในผู้นั้นได้อย่างไร (1 ยน. 3:17)

เขาขายที่ดินและทรัพย์สินอื่น ๆ แบ่งเงินให้ทุกคนตามความต้องการ(กจ. 2:45)

ตัวอย่างของพระศาสนจักรเริ่มแรก

ในกลุ่มของเขาไม่มีใครขัดสน ผู้ใดมีที่ดินหรือบ้านก็ขายและมอบเงินที่ได้ให้บรรดาอัครสาวก เพื่อแจกจ่ายให้ผู้มีความเชื่อแต่ละคนตามความต้องการ (กจ. 4:34-35)

ชาวมาซีโดเนียและชาวอาคายาต้องการทำบุญช่วยเหลือคนยากจนในกลุ่มคริสตชนที่กรุงเยรูซาเล็ม (รม. 15:26)

สถานะฝ่ายจิตที่ไม่ดีของดวงตา

“ถ้าดวงตาของท่านไม่ดี สรรพางค์กายของท่านก็จะมืดไปด้วย”

คำว่า “ไม่ดี” ตรงกับ ponhro.j (ponēros)

[UBS] ponhro,j, a,, o,n evil, bad, wicked, sinful; (noun evil person; Evil One [of the Devil]; to. pÅ what is evil, evil); guilty (of conscience); unsound (eye); bad, worthless (of fruit); malignant or painful (of sores); ovfqalmo.j pÅ envy, jealousy (Mk 7.22)

สาเหตุที่ทำให้ดวงตาไม่ดี

1. อคติ

 เป็นอันตรายต่อการ “ตัดสินใจ” มากที่สุด

ทำให้มองไม่เห็นข้อเท็จจริง  หรือถ้าเห็นก็ไม่เข้าใจ

ฉันทาคติ – ลำเอียงเพราะรัก

โทสาคติ – ลำเอียงเพราะโกรธ

ภยาคติ – ลำเอียงเพราะกลัว

โมหาคติ – ลำเอียงเพราะเขลา

หนทางแก้คือหมั่นพิจารณาตนเอง

2. อิจฉา

ความอิจฉาทำให้ความเป็นมนุษย์สับสนอลหม่าน และเป็นการปลดปล่อยสัตว์ร้ายในตัวมนุษย์ออกมา

ที่ใดมีความอิจฉาริษยาและความทะเยอทะยาน ที่นั่นย่อมมีแต่ความวุ่นวายและความชั่วร้ายนานาชนิด (ยากอบ 3:16)

ตัวอย่างเช่น คาอินฆ่าอาแบล เพราะ “พระเจ้าทรงพอพระทัยอาแบลและเครื่องบูชาของเขา แต่คาอินกับเครื่องบูชาของเขานั้น  พระองค์ไม่พอพระทัย” (ปฐก. 4:4-5)

3. ทะนงตน

ก่อให้เกิดความเสียหายเป็น 2 เท่า

มองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

มองไม่เห็นคนอื่นอย่างที่เขาเป็น

อันตรายของคนขี้อิจฉา หรือขี้เหนียว

อยู่ร่วมกับตัวเองไม่ได้

อยู่ร่วมกับผู้อื่นไม่ได้

อยู่ร่วมกับพระเป็นเจ้าไม่ได้

ถ้าความสว่าง (ความใจกว้าง) ในท่านมืดไปแล้ว ความมืดจะยิ่งมืดมิดสักเพียงใด

kamsonbkk.com

ชีวิตอาจจะยาก น่าสับสน เจ็บปวด และท้อแท้ ข้าพเจ้าเป็นพยานว่า แสงสว่างของพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์จะส่องผ่านความสับสน ความเจ็บปวด และความมืดมน ไม่ว่ามาในรูปแบบกระทันหันน่าทึ่งหรือในขั้นตอนที่อ่อนโยน พลังอำนาจทางวิญญาณที่รุ่งโรจน์จะให้การรักษาด้วยความรักและการปลอบโยนสู่การกลับใจ จิตวิญญาณที่บาดเจ็บ ขจัดความมืดด้วยความสว่างแห่งความจริง และขับไล่ความท้อแท้สิ้นหวังด้วยความหวังในพระคริสต์ เราจะเห็นพรเหล่านี้ และเราจะรู้จากการเป็นพยานของพระวิญญาณว่า พระเจ้าพระเยซูคริสต์กำลังทำงานในชีวิตเรา ภาระของเราจะถูก “กลืนเข้าไปในปีติของ [พระผู้ไถ่ของเรา]” อย่างแท้จริง19

ข้าพเจ้ารู้ว่าหากเรารับพระองค์เข้ามาในชีวิตของเรา และดำเนินชีวิตตามความจริงที่แจ้งชัดและเรียบง่ายของพระกิตติคุณของพระองค์ เราจะได้ความสุขในการเป็นเพื่อนของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เราจะมีของขวัญล้ำค่าของตาที่มองเห็นและหูที่ได้ยิน ข้าพเจ้าเป็นพยานในพระนามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูคริสต์ เอเมน

(โดยเอ็ลเดอร์คิม บี. คลาร์ก)

ท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติรับใช้พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่ได้

การมีเงินมากไม่ใช่ปัญหา...

แต่การโลภหลงเงินต่างหากที่เป็นปัญหา

จงบอกตัวเองเสมอว่า...

คนเรานั้นเข้ามาในโลกตัวเปล่า

ก็จะต้องกลับไปตัวเปล่าด้วยเช่นกัน

สิ่งใด ๆ ที่เราทำในโลกแม้จะมากขนาดไหน

แต่ก็เอาไปไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

เตือนตัวเองไว้เสมอว่า...

ไม่ใช่คนร่ำรวยทุกคนที่จะมีความสุข

สันติสุขที่พระเยซูให้ย่อมยิ่งใหญ่กว่า...

ความสุขที่คุณจะสามารถหาได้จากโลกนี้

ใจที่รู้จักพอ มือที่รู้จักแจกจ่าย...

ทำให้ความสุขถูกแบ่งปันกันไปมา

ตรงกันข้ามกับการกักเก็บไว้คนเดียว

ชีวิตในโลกนี้...สั้นนัก

อย่าจมปลักแต่กับการสะสมทรัพย์ในโลก

จนลืมที่จะสะสมทรัพย์เอาไว้ในสวรรค์

      //////////////////////////////////////

อย่าส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ สำหรับตัวในโลก…

แต่จงส่ำสมทรัพย์สมบัติไว้ในสวรรค์

– มัทธิว 6:19-20

เจิม ซัม

พระเจ้าและเงินทอง

มธ. 6:24

 ไม่มีใครเป็นข้าสองเจ้า บ่าวสองนายได้ เขาจะชังนายคนหนึ่งและจะรักนายอีกคนหนึ่ง เขาจะจงรักภักดีต่อนายคนหนึ่งและจะดูหมิ่นนายอีกคนหนึ่ง ท่านทั้งหลายจะปรนนิบัติรับใช้พระเจ้าและเงินทองพร้อมกันไม่ได้

เพื่อจะเข้าใจพระวรสารตอนนี้ได้อย่างลึกซึ้ง  เราควรเข้าใจความหมายของคำศัพท์บางคำที่ใช้ในสมัยของพระเยซูเจ้า คำว่า “ข้า” ตรงกับภาษากรีก douleu,ein (ดูแลวเอน) ซึ่งหมายถึงการ “การรับใช้เยี่ยงทาส” ในทางกฎหมาย “ทาส” ไม่ใช่ “คน” แต่เป็น “สิ่งของ”  เพราะฉะนั้น นายจะขาย  จะเฆี่ยนตี จะทิ้ง  หรือจะฆ่าก็ได้  พูดง่าย ๆ คือ นายทำอะไรกับทรัพย์สมบัติของตนได้ ก็กระทำกับทาสของตนได้เช่นเดียวกัน

นอกจากนั้น “ทาส” ยังไม่มีเวลาเป็นของตัวเองแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว  ซึ่งต่างจากเราในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง เพราะเมื่อหมดเวลาทำงานแล้ว  เรายังมีอิสระที่จะหางานพิเศษทำนอกเวลา หรือจะไปพักผ่อน หรือทำอะไรก็ได้ตามใจเรา แต่ทาสในสมัยพระเยซูเจ้าต้องขึ้นกับนายทั้งวันและทั้งคืน

คำว่า “นาย” ตรงกับภาษากรีก kuri,oij (คูรีออส) หมายถึง “ผู้ที่มีกรรมสิทธิ์เหนือผู้อื่นแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด” พูดง่าย ๆ คือเป็น “เจ้าของ” มากกว่าเป็น “เจ้านาย”

คำว่า “เงินทอง” ตรงกับภาษากรีก mamwna (มาโมนา) ซึ่งมาจากภาษาอาราไมอิก an"Amm' ตามรากศัพท์หมายถึง การไว้ใจ การมอบหมาย เพราะฉะนั้นมาโมนาจึงหมายถึงสิ่งที่เราไว้ใจผู้อื่นให้ดูแล เช่น นายธนาคาร รปภ. ฯลฯ และในตัวมันเองถือว่าเป็นสิ่งดี เป็นพระพรของพระเจ้าที่ประทานแก่ผู้มีความประพฤติดี

ต่อมาความหมายเพี้ยนเป็น สิ่งที่ตัวเราเองมอบความไว้วางใจให้ทั้งหมด เมื่อเราไว้วางใจว่าเงินทองมีอำนาจที่จะช่วยเหลือเราให้พ้นทุกข์และมีความสุขได้  คำว่าเงินทองในภาษากรีกจึงเขียนนำด้วยอักษรตัวใหญ่  Mamon (มาโมน) ซึ่งหมายถึงพระเจ้านั่นเอง  และชาวซีเรียก็ใช้ชื่อนี้เรียกเทพเจ้าแห่งความร่ำรวยของตน

จากคำศัพท์ทั้ง 3 คำ บ่งบอกว่า เราต้องเป็นข้ารับใช้ของพระเจ้าทุกลมหายใจ เพราะพระองค์ทรงเป็นเจ้าของผู้มีกรรมสิทธิ์เด็ดขาดเหนือชีวิตของเรา

การรับใช้พระเจ้าแบบ part-time เป็นสิ่งที่พระเยซูเจ้ายินยอมไม่ได้  หรือการเป็นคริสตชนเฉพาะเวลาฟังมิสซาวันอาทิตย์  ส่วนเวลาที่เหลือถือว่าเป็นเวลาอิสระจากการดำเนินชีวิตเยี่ยงคริสตชน ก็เป็นสิ่งที่รับไม่ได้เช่นกัน

  

การมีเงินทองไม่ใช่สิ่งผิด  แต่การไว้วางใจในเงินทองแทนพระเจ้าเป็นสิ่งที่ผิดอย่างแน่นอน  และเพื่อช่วยให้เราจัดลำดับความสำคัญของพระเจ้าและเงินทองได้อย่างถูกต้อง พระเยซูเจ้าทรงให้หลักไว้ยึดปฏิบัติ 3 ประการด้วย กล่าวคือ

  

1.     ทุกสิ่งในโลกล้วนเป็นของพระเจ้า

ความคิดที่ว่าทุกสิ่งในโลกนี้เป็นของพระเจ้า มีอยู่ทั่วไปในพระคัมภีร์ ตัวอย่างเช่น

“เพราะสัตว์ทุกตัวในป่าเป็นของเรา ทั้งสัตว์เลี้ยงบนภูเขาตั้งพันยอด เรารู้จักบรรดานกแห่งภูเขาทั้งหลาย และบรรดาสัตว์ในนาเป็นของเรา ถ้าเราหิว  เราจะไม่บอกเจ้า เพราะพิภพและสารพัดที่อยู่ในนั้นเป็นของเรา”  (สดด. 50:10, 12)

หรือในพระธรรมใหม่ เป็นพระเจ้าเองที่ทรงมอบทรัพย์สมบัติ ความสามารถ หรือแม้แต่สวนองุ่นให้แก่เราหรือให้เราเช่าใช้ เช่น

“ชายผู้หนึ่งจะออกเดินทางไป   จึงเรียกพวกทาสของตนมาฝากทรัพย์สมบัติไว้ คนหนึ่งท่านให้ห้าตะลันต์ คนหนึ่งสองตะลันต์   และอีกคนหนึ่งตะลันต์เดียว   ตามความสามารถของแต่ละคน   แล้วท่านก็ไป” (มัทธิว 25:15)

“จงฟังคำอุปมาอีกเรื่องหนึ่งว่า  ยังมีเจ้าของสวนผู้หนึ่งได้ทำสวนองุ่นแล้วล้อมรั้วไว้รอบ  เขาได้สกัดบ่อย่ำองุ่นในสวน  และสร้างหอเฝ้า  ให้ชาวสวนเช่า  แล้วก็ไปต่างประเทศเสีย” (มัทธิว 21:33)

เมื่อทุกสิ่งในโลกล้วนเป็นของพระเจ้า ที่พระองค์ทรงให้เรา “ยืม” ใช้ เราจึงต้องพยายามใช้ทรัพย์สมบัติและเงินทองตามที่เจ้าของ คือพระองค์ทรงปรารถนา ไม่ว่าจะเป็นการซื้อ การขาย การแลกเปลี่ยน การแก้ไขดัดแปลง หรือการปรับปรุงต่าง ๆ ก็ตาม

  

2.    มนุษย์สำคัญกว่าสิ่งของ

ในหนังสือปฐมกาล พระเจ้าตรัสว่า “ให้เราสร้างมนุษย์ตามฉายาตามอย่างของเรา   ให้ครอบครองฝูงปลาในทะเล  ฝูงนกในอากาศและฝูงสัตว์ ให้ปกครองแผ่นดินทั่วไป  และสัตว์ต่างๆที่เลื้อยคลานบนแผ่นดิน” พระเจ้าจึงทรงสร้างมนุษย์ขึ้นตามพระฉายาของพระองค์   ตามพระฉายาของพระเจ้านั้น   พระองค์ทรงสร้างมนุษย์ขึ้น และได้ทรงสร้างให้เป็นชายและหญิง พระเจ้าทรงอวยพระพรแก่มนุษย์ตรัสแก่เขาว่า “จงมีลูกดกทวีมากขึ้นจนเต็มแผ่นดิน จงมีอำนาจเหนือแผ่นดิน จงครอบครองฝูงปลาในทะเล และฝูงนกในอากาศ  กับบรรดาสัตว์ที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดิน” (ปฐก 1:26-28)

จะเห็นว่าตั้งแต่เริ่มสร้างโลก พระเจ้าทรงให้ความสำคัญกับมนุษย์จนถึงกับสร้างมนุษย์ตามฉายาของพระองค์เอง และให้มีอำนาจปกครองทุกสิ่ง

เมื่อมนุษย์มีความสำคัญเช่นนี้ การใช้แรงงานมนุษย์ราวกับว่าพวกเขาเป็นสิ่งของ เครื่องมือ หรือเครื่องจักรเพื่อให้ได้มาซื่อผลผลิตและความมั่งคั่ง จึงเป็นสิ่งที่ขัดกับพระประสงค์ของพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง และเป็นสิ่งที่ผิด

ตรงกันข้าม เราควรใช้เงินทองและทรัพย์สมบัติที่ได้มา  เพื่อผดุงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีของมนุษย์ให้สมกับความสำคัญที่พระองค์ทรงสร้างมา

  

3.    เงินทองต้องเป็นรองจากพระเจ้า

พระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่าเงินทองเป็นของชั่วร้าย แต่ “การรักเงินทองเป็นรากเหง้าของความชั่วทั้งหมด ความโลภเงินทองนี้ที่ทำให้บางคนหลงไปจากความเชื่อ และตรอมตรมด้วยความทุกข์มากมาย” (1 ทธ 6:10)

การรักเงินทองทำให้เราหลงผิดคิดว่า เงินคือพระเจ้าที่สามารถดลบันดาลทุกสิ่งให้แก่เราได้  เมื่อเรารักเงินทอง เราก็โลภอย่างได้เงินทองมากขึ้น  ที่สุดเงินทองจะเข้ามาบงการชีวิตของเราทั้งหมด ซึ่งจะนำเราไปสู่ความชั่วร้ายและความทุกข์อีกมากมาย

ผู้เดียวที่สามารถดลบันดาลความสุขแท้จริงแก่เราได้คือพระเจ้า  เราจะปล่อยให้เงินทองก้าวขึ้นมาเป็น “คู่ปรับ” กับความรอดในองค์พระเจ้าไม่ได้เด็ดขาด

  

เมื่อเราวางตำแหน่งของเงินทองและทรัพย์สมบัติได้อย่างถูกต้อง เราจะรู้จักใช้ความมั่งคั่งที่พระเจ้าประทานให้อย่าง “พอเพียง” และ “เพื่อผู้อื่น” เพื่อเราจะได้ครอบครองสมบัติสวรรค์ที่คงอยู่ชั่วนิรันดร

  

และเมื่อเรารู้บทบาทของเงินทองและทรัพย์สมบัติแล้ว เราควรคิดคำนึงถึงวิธีการได้มาของทรัพย์สมบัติด้วย

เราอาจได้เงินทองมาโดยแลกกับความซื่อสัตย์หรือศักดิ์ศรีของเรา หรือพูดอีกอย่างหนึ่งคือ โกงเขามา  ถ้าเราทำเช่นนี้ เราอาจมีสมบัติมั่งคั่งขึ้น แต่วิญญาณของเรายิ่งวันยิ่งจนลง และคงถึงขั้นล้มละลายในที่สุด

บางคนอาจได้เงินทองมาโดยการกำจัดคู่แข่งที่อ่อนแอกว่า  ซึ่งในทางธุรกิจอาจถือว่าประสบความสำเร็จที่ไม่มีคู่แข่ง  แต่เราจะนอนเสวยความสุขอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นได้อย่างไร

บางคนอาจสะสมทรัพย์สมบัติบนภาระของผู้อื่น เช่น ผ่อนรถยนต์ราคาแพงเกินฐานะ จนลูก ๆ ต้องอดมื้อกินมื้อ เป็นต้น

จะมีประโยชน์อะไรหากเราได้ทรัพย์สมบัติมาด้วยต้นทุนราคาแพงเช่นนี้ ?

  

นอกจากนี้ เรายังต้องคำนึงถึงวิธีการใช้ทรัพย์สมบัติที่ได้มาอีกด้วย

บางคนเก็บรักษาสมบัติที่ได้มาไว้เฉย ๆ โดยไม่ใช้ให้เกิดประโยชน์ใด ๆ ทั้งสิ้น  และเราได้ยินคำสอนของพระเยซูเจ้าหลายครั้งที่ตรัสว่า สิ่งที่ไม่มีประโยชน์จะถูกตัดทิ้งและโยนใส่กองไฟ

บางคนใช้ทรัพย์สมบัติที่ได้มาอย่างเห็นแก่ตัว เช่น เพื่อจะได้มีทีวีเครื่องใหม่ มีบ้านหลังใหม่ ฯลฯ โดยที่ไม่เคยคิดถึงพระประสงค์ของพระเจ้าแต่ประการใด

บางคนซ้ำร้ายหนักเข้าไปอีก คือใช้สมบัติที่ได้มาในทางที่ผิด เช่น ใช้เพื่อติดสินบนเจ้าหน้าที่ ใช้เพื่อซื้อบริการที่ผิดกฎหมาย ฯลฯ

  

วิธีที่ดีที่สุดในการใช้ทรัพย์สมบัติและเงินทองที่พระเจ้าประทานให้คือ

-    ใช้อย่างพอเพียง ใช้เท่าที่จำเป็นต่อการดำเนินชีวิต

-    ส่วนที่เหลือเราต้องแบ่งปันให้ผู้ที่ด้อยโอกาสกว่าเรา

ดังที่นักบุญเปาโลกล่าวไว้ว่า “ข้าพเจ้าแสดงให้ท่านเห็นเสมอมาว่า เราต้องทำงานเช่นนี้เพื่อช่วยเหลือผู้อ่อนแอโดยระลึกถึงพระวาจาของพระเยซู องค์พระผู้เป็นเจ้าที่ว่า “การให้ย่อมเป็นสุขมากกว่าการรับ” (กจ 20:35)

ตราบใดที่เราใช้ทรัพย์สมบัติเพื่อความดีของ “ผู้อื่น” เรากำลังใช้ทรัพย์สมบัติ และกำลังรับใช้พระเป็นเจ้าอย่างถูกต้อง

 .kamsonbkk.com

วิธีการ กลับใจจากบาป

วิธีการ กลับใจจากบาป

3 ส่วนประกอบ:

1.ยอมรับว่าตนทำบาป

2.มุ่งมั่นแก้ไขสิ่งผิด

3.เปิดใจรับการให้อภัย

 ชีวิตของคุณนั้นเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจจากการกระทำผิดบาปหรือไม่ การกลับใจเป็นสัญญาณว่าคุณต้องการรู้จักพระเจ้า ลืมสิ่งผิดพลาดและเข้าถึงความสันติสุขที่แท้จริง บทความนี้จะสอนถึงการกลับใจและนำสันติสุขสู่จิตวิญญาณของคุณ

  

1.ยอมรับว่าตนทำบาป คือ

 จงถ่อมใจ. คุณอาจโกหกตัวเองและผู้อื่นว่าไม่ได้ทำบาปแต่คุณโกหกพระเจ้าไม่ได้ จุดเริ่มต้นของการกลับใจคือคุณต้องกล้ายอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนชอบธรรมตลอดเวลา มีโอกาสพลาดพลั้งออกจากลู่ทาง จงถ่อมใจต่อหน้าพระพักตร์ของพระเจ้า ยอมรับด้วยหัวใจว่าคุณควรทำตามพระวจนะของพระองค์

  

เชื่อพระเจ้าสุดจิตใจ. เชื่อว่าพระเจ้าให้อภัยและโดยผ่านการทรงนำคุณสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ หากขาดความเชื่อเช่นนี้คุณก็มีแนวโน้มจะหมดกำลังแก้ไขปัญหา การกำจัดนิสัยแย่ๆ และทำให้สิ่งผิดถูกต้องเป็นเรื่องจากแต่คุณต้องเชื่อว่าพระองค์สถิตอยู่ด้วย มิฉะนั้นคุณอาจล้มลง[1]

  

ไตร่ตรองถึงการกระทำ. นึกถึงบาปหรือความผิดที่ได้กระทำ อย่ามองว่าความบาปต้องเป็นเรื่องใหญ่เสมอไปเช่น คดโกงหรือลักขโมย ในสายพระเนตรของพระเจ้าบาปทุกชนิดมีน้ำหนักเท่ากัน เขียนความบาปของคุณลงในสมุดอาจช่วยกระตุ้นให้คิดได้ดีขึ้น ไม่จำเป็นต้องเขียนให้ได้หมดภายในครั้งเดียว ใช้เวลาไตร่ตรองช้าๆ

  

ใคร่ครวญหาเหตุผลว่าทำผิดเพราะอะไร. การใคร่ครวญถึงเหตุผลที่การกระทำผิดนั้นสำคัญมากก่อนกลับใจ การกลับใจตามพิธีกรรมโดยไม่คิดว่าจริงๆ แล้วทำผิดอะไรยิ่งแสดงให้พระเจ้าเห็นว่าคุณไม่ได้ใส่ใจกับความผิดเลย คิดถึงคนที่ต้องรับผลจากความบาปของคุณเมื่อคิดจะทำบาปและ คิดให้ดีว่าแท้จริงแล้วความบาปส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณเราอย่างไร (บอกให้ว่าไม่ใช่เรื่องดี!) ไตร่ตรองถึงสิ่งเลวร้ายที่ความบาปนั้นนำคุณให้ทำ คิดให้ดีนั้นสำคัญไฉน!

  

กลับใจด้วยท่าทีถูกต้อง. กลับใจด้วยเหตุผลที่ถูกต้องเท่านั้น หากคิดว่าการกลับใจอาจทำให้พระเจ้าตอบคำอธิษฐานในเรื่องที่ปรารถนา คุณกำลังคิดผิดมหันต์ จงกลับใจเพราะเห็นว่าดีต่อชีวิตฝ่ายวิญญาณและเพื่อให้ชีวิตมีความชื่นชมยินดีและคุณค่ามากขึ้น ไม่ใช่เพราะหวังเรื่องฝ่ายเนื้อหนังเช่น ทรัพย์สมบัติ ความร่ำรวย ลาภยศต่างๆ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่แก่นแท้ในการนับถือพระเจ้า

  

อ่านพระคัมภีร์. ให้เริ่มด้วยการอ่านพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของคุณก่อนกลับใจ (พระคัมภีร์ไบเบิ้ล, อัลกุรอาน, พระไตรปิฎก ฯลฯ) หาข้อความในคัมภีร์ที่เกี่ยวข้องกับการกลับตัวกลับใจ รวมไปถึงส่วนอื่นๆ ของคัมภีร์เพื่อให้สาส์นแห่งความดีเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงจิตใจและนำทางคุณไปสู่การทำความดี เราทำบาปเพราะได้หลงจากทางของพระเจ้า คุณต้องแสวงหาทางของพระเจ้าเพื่อชีวิตจะดำเนินไปได้อย่างถูกต้อง

พระคัมภีร์ไบเบิ้ลกล่าวถึงเรื่องการกลับใจไว้หลายตอน เช่น มัทธิว 4:17 และ กิจการ 2:38 และ 3:19

  

2.มุ่งมั่นแก้ไขสิ่งผิด คือ

 ปรึกษาผู้นำทางจิตวิญญาณ. ผู้นำทางจิตวิญญาณ เช่น  บาทหลวง ศิษยาภิบาล  จะให้คำแนะนำในการสารภาพบาปและคืนดีกับพระเจ้า จำไว้ว่าการช่วยคุณให้อยู่ในทางของพระเจ้าคืองานของพวกเขา! ดังนั้นอย่ากังวลเพราะคนเหล่านี้เข้าใจว่าคนเราไม่สมบูรณ์แบบ เขาเต็มใจช่วยและไม่ตัดสินคุณอย่างแน่นอน แม้ว่าคุณอาจไม่ได้ร่วมนมัสการด้วยกันกับเขา แต่คุณสามารถนัดเพื่อขอคำปรึกษาได้ ดังนั้นอย่ารู้สึกไม่สบายใจ หากต้องคุยกับผู้นำที่ไม่รู้จักมาก่อน

อย่าคิดว่าต้องไปที่พระวิหารของพระเจ้าเพื่อขออภัยหรือต้องมีคนกลางมาเชื่อมคุณกับพระเจ้า พระเจ้าเต็มใจฟังคุณมากพอๆ กับผู้นำเหล่านั้น คุณสามารถกลับใจ สารภาพบาปกับพระเจ้าด้วยตนเองเมื่อพร้อม

 ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม. หลังจากคุณกลับใจแล้ว คุณต้องเปลี่ยนพฤติกรรมไม่ดีของตนเอง ต้องหยุดทำบาปแบบเดียวกับที่ได้สารภาพไป มันยาก แต่เชื่อสิว่าคุณทำได้ อาจใช้เวลานานหน่อยหรือมีข้อผิดพลาดบ้าง แต่ถ้าคุณมีความตั้งใจจะแก้ไขและกลับใจจริงๆ ก็จะผ่านไปได้อย่างแน่นอน

 แสวงหาความช่วยเหลือ. บางทีการเปลี่ยนแปลงด้วยตนเองอาจหนักไป หาความรักของพระเจ้าไม่ใช่เรื่องผิด เมื่อยอมรับว่าต้องการความช่วยเหลือ พระเจ้าจะพอพระทัยกับความถ่อมตนของคุณ คุณอาจเข้าร่วมกลุ่มช่วยเหลือ ปรึกษาผู้นำทางจิตวิญญาณ คุณสามาถไปโบสถ์เพื่อร่วมพิธีบูชามิสซา เพื่อนมัสการขอบคุณพระเจ้า แล้วปรึกษาบาทหลวงที่นั่น หรือปรึกษา แพทย์หรือนักจิตวิทยาที่คุณคิดว่าช่วยได้ การแสดงหาความช่วยเหลือนอกโบสถ์หรือขอบเขตทางศาสนาไม่ได้ทำให้พระเจ้ากริ้วคุณ พระเจ้ากำลังช่วยคุณผ่านทางทักษะต่างๆ ที่พระองค์มอบให้แก่คนเหล่านั้น

  

แก้ไข่สิ่งผิดอย่างถูกวิธี. สิ่งสำคัญอีกอย่างของการกลับใจคือ คุณต้องแก้ไขสิ่งผิดอย่างถูกวิธี จะขอโทษอย่างเดียวแล้วปล่อยผ่านไปโดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ หากคุณขโมยของ คุณต้องสารภาพกับเขาแล้วจ่ายเงินคืนให้ครบ หากคุณโกหกแล้วคนอื่นเดือดร้อนจากคำโกหก คุณต้องชี้แจงว่าความจริงคืออะไร จากนั้นจึงช่วยเหลือบุคคลนั้น หากคุณโกงข้อสอบ คุณต้องบอกอาจารย์ ไปปรึกษาท่านดูว่าท่านเห็นสมควรอย่างไร จงช่วยเหลือคนที่ต้องมารับเคราะห์จากการกระทำของคุณอย่างสุดความสามารถ พระเจ้าจะพอพระทัยกับความพยายามของคุณ

 เรียนรู้จากประสบการณ์. ให้ความบาปที่คุณพยายามกำจัดเป็นบทเรียนสอนใจ เพื่อที่ครั้งต่อไปจะได้ไม่หาทางทำบาปลักษณะเดียวกันอีก การทำผิดช่วยให้คุณหลีกเลี่ยงความผิดพลาดในชีวิตที่อาจเกิดขึ้น เช่น หากคุณโกหกว่าไม่ได้โกงข้อสอบและอยากให้ความผิดนั้นมีความหมายจริงๆ ก็อย่าโกหกในเรื่องอื่นอีก

  

ช่วยผู้อื่นไม่ให้ทำผิดแบบคุณ. คุณสามารถใช้ประสบการณ์ของตนเองให้เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ให้พวกเขาได้เรียนรู้จากคุณ อาจไปเล่าประสบการณ์ให้ฟัง หรือพูดคุยถึงปัจจัยที่ดึงดูดให้คุณทำบาป เช่น คุณเคยติดยาเสพติดมาก่อน คุณก็สามารถไปเป็นอาสาสมัครที่ศูนย์บำบัดยาเสพติดหรือต่อสู้ในด้านกฎหมายเพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดในชุมชนก็ได้

   

3.เปิดใจรับการให้อภัย คือ

 ดำเนินชีวิตให้เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า. หลังจากกลับใจจากบาปแล้ว คุณควรใช้โอกาสใหม่นี้อุทิศตนทำงานรับใช้พระเจ้าให้เป็นที่พอพระทัย ศาสนาต่างๆ มีข้อกำหนดแตกต่างกันในเรื่องนี้ ให้อ่านคัมภีร์ศาสนาและใคร่ครวญว่าคุณรู้สึกอย่างไร หากพระเจ้าทรงสถิตย์อยู่ในใจของคุณแล้วพระองค์จะนำทางคุณไปสู่คำตอบเอง

  

เข้าร่วมทำพิธีกรรมทางศาสนาอย่างเป็นทางการ. การเข้าร่วมกับกลุ่มศาสนาอย่างเป็นทางการป้องกันไม่ให้คุณกลับไปทำบาป อีกทั้งยังทำให้พระเจ้าพอพระทัย เช่น หากคุณเป็นคริสตชนให้รับบัพติศมาหากยังไม่ได้รับ ไปร่วมนมัสการสม่ำเสมอ บริจาคทรัพย์ให้องค์กรที่ช่วยเหลือสังคม พูดคุยกับคนในแวดวงถึงทางของพระเจ้า ช่วยเหลือและรักเพื่อนบ้าน พระเจ้าจะทรงพอพระทัยกับคุณ

  

กระตือรือร้นที่จะปกป้องจิตวิญญาณจากความชั่ว. คุณควรแสวงหาหนทางปกป้องจิตวิญาณของคุณจากความชั่วในอนาคต สารภาพบาปและแก้ไขพฤติกรรมให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ จงระมัดระวังสิ่งยั่วยุที่นำคุณไปสู่การทำบาป หยุดสมาคมกับคนที่ไม่ได้หวังดีกับคุณ อ่านพระคัมภีร์อย่างสม่ำเสมอและให้พระเจ้าทรงเป็นแสงนำคุณสู่หนทางที่ถูกต้อง

  

ยอมรับว่าอาจทำผิดได้อีก. มนุษย์เราไม่สมบูรณ์แบบและคุณจะทำผิดพลาดอีกแน่นอน พระเจ้ารู้ความจริงข้อนี้ดี หากคุณตระหนักได้แล้วก็ให้ถ่อมใจยอมรับความจริงเสีย อย่าให้ถึงขั้นนอนไม่หลับเพราะกังวลว่าจะทำให้พระเจ้าไม่พอพระทัย สิ่งที่สำคัญสำหรับพระเจ้าคือคุณมีความตั้งใจจะแก้ไขเมื่อคุณพลาดทำบาป

  

ใช้ชีวิตให้ดี. ความบาปคือ ความผิดพลาดที่ชักนำให้เราทำร้ายตนเองและผู้อื่น เมื่อเราตัดสินใจใช้ชีวิตที่ปราศจากบาป ผลัพธ์ที่ได้ไม่ใช่แค่พระเจ้าพอพระทัยและได้รับชีวิตนิรันด์เท่านั้น แต่ชีวิตจะได้รับการเติมเต็มด้วยความสุขอีกด้วย นี่คือสาเหตุที่ต้องกลับใจ หากคุณกำลังทำให้ตนเองไม่มีความสุข หรือทำร้ายผู้อื่น ให้หยุดทันที เปิดใจยอมรับการให้อภัย ชีวิตจะมีความสุขขึ้นมาก

  

เคล็ดลับการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

 -รู้จักให้อภัยตนเอง อย่าตัดสิน เพราะพระเจ้าเท่านั้นเป็นผู้ตัดสิน การให้อภัยเป็นสิ่งพึงกระทำอย่างที่สุด หากเราร้องขอการให้อภัยแต่ไม่ได้แสวงหาการให้อภัยอย่างแท้จริง เราก็จะคิดถึงความบาปนั้นในหัวเรื่อยไป

  

-การให้อภัยของพระเจ้าไม่มีที่สิ้นสุด พระเจ้ารักเราเสมอ ไม่มีสิ่งใดมาซ่อนเราจากความรักของพระองค์ได้

  

-เปลี่ยนบรรยากาศ หากสภาพแวดล้อมเป็นปัจจัยหลักในการทำบาปของเรา ให้หลีกเลี่ยงสภาพแวดล้อมเหล่านั้น

  

-พระเยซูได้ทุกข์ทรมานเพื่อไถ่บาปของมนุษย์ พระองค์ทุกข์ทรมานรับโทษแทนมนุษย์เพื่อที่เราจะได้รับการเยียวยาและการเติมเต็ม (อิสยาห์ 53:5) ตอนนี้พระองค์พร้อมให้อภัยเราทุกเมื่อ หากเราต้องการกลับใจจริงๆ หันมาหาพระเจ้าเพื่อรับการให้อภัยเถิด

  

-ระลึกไว้เสมอว่าเราเท่านั้นที่มีอำนาจตัดสินใจ (สวมอาภรณ์ของพระเจ้า) เราอาจต้องการเปลี่ยนเอง ครอบครัวหรือเพื่อนอาจเรียกร้องให้เราเปลี่ยน แต่ท้ายสุดแล้วคนที่ตัดสินใจอุทิศตนเข้าหาพระเจ้าแล้วรับการเปลี่ยนแปลงก็คือตัวเราใจเรานั่นเอง

  

-จงเชื่อว่าทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงได้ ทำไมถึงไม่รอดูล่ะว่าเปลี่ยนได้ไหม? หากเรากำลังเสพติดSocial network หรือมีพฤติกรรมที่อยากกำจัดหรือก้าวข้าม จงเชื่อว่าเราจะทำได้ ให้แสวงหาความช่วยเหลือหากต้องการ โดยการให้เวลากับการศึกษาพระคัมภีร์ให้มากกว่าสนใจสังคมออนไลน์ เพราะในพระคัมภีร์ มีคำสอนและปรัชญาในการดำเนินชีวิตที่ดีต่อชีวิตและจิตวิญญาณของเรามากมาย รับรองว่าคุ้มค่าทุกวินาที

  

-สำหรับคาทอลิก: ภาวนาต่อพระแม่มารีย์ ขอให้แม่พระภาวนาต่อพระบุตรเผื่อเรา พระเจ้าทรงฟังคำภาวนาเผื่อคนบาปเสมอ

  

ชวนคิดสะกิดใจ

    ไม่มีใครหรือข้อคิดที่ดีใดๆ ที่จะแก้ไขข้อบกพร่องและเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราได้ ถ้าใจของเราไม่พร้อมที่จะแก้ไขปรับปรุงตนเอง

ขอพระเจ้าอวยพรนะคะ

 KC Love God

ที่มาและการอ้างอิง

 biblestudyplanet.com/the-3-steps-of-repentance/

 th.wikihow.com

การกลับใจคือ

การกลับใจหมายถึงอะไร

พระเยซูคริสต์ทรงรับโทษบาปของเราเพื่อเราจะกลับใจได้ การกลับใจคือการเปลี่ยนแปลงในใจและความคิดอันจะนำเราให้ใกล้ชิดพระผู้เป็นเจ้ามากขึ้น รวมถึงการหันหลังให้บาปและหันมาหาพระผู้เป็นเจ้าเพื่อการให้อภัย การกลับใจ สิ่งนี้ได้รับแรงผลักดันจากความรักต่อพระผู้เป็นเจ้าและความปรารถนาอย่างจริงใจที่จะเชื่อฟังพระบัญญัติของพระองค์

การกลับใจคือการเปลี่ยนแปลงท่าที เปลี่ยนวิถีชีวิต การกลับใจยังเป็นเรื่องส่วนตัวอีกด้วยเพราะแต่ละคนก็มีวิถีทางของตนเอง เราต้องปล่อยให้แต่ละคนมีวิถีของตนเองโดยไม่ไปตัดสินบังคับให้เขาต้องทำเหมือนเราทุกอย่าง การกลับใจไม่ใช่การจองหอง การกลับใจจึงไม่ใช่แค่เรื่องของการเปลี่ยนใจ แต่ท่าทีของชีวิตก็ต้องเปลี่ยนด้วย นี่คือสิ่งสำคัญที่เราจะต้องเข้าใจ ในการไม่ดำเนินชีวิตผ่านไปวันๆเหมือนคนทั่วไป



การกลับใจใหม่คืออะไร?

“การกลับใจใหม่” คือการยอมรับว่าตัวเองเป็นคนผิดบาปที่ไม่อาจช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากบาป โทษของบาปและ อำนาจของมันได้เลย จึงขอน้อมใจรับพระคุณและความช่วยเหลือจากพระเจ้าในการชดใช้บาปของเราด้วยความเชื่อ ผ่านทางการตายของพระเยซูคริสต์!

รม.3:22-25 “คือ​ความ​ชอบ‌ธรรม​ของ​พระ‌เจ้า ซึ่ง​ปรากฏ​โดย​ความ​เชื่อ​ใน​พระ‌เยซู‌คริสต์​แก่​ทุก‌คน​ที่​เชื่อ โดย​ไม่​ทรง​ถือ‌ว่า​เขา​แตก‌ต่าง​กัน เพราะ‌ว่า​ทุก‌คน​ทำ​บาป และ​เสื่อม​จาก​พระ‌สิริ​ของ​พระ‌เจ้า แต่​พระ‌เจ้า​ทรง​มี​พระ‌คุณ​ให้​เขา​เป็น​ผู้​ชอบ‌ธรรม​โดย​ไม่​คิด​มูล‌ค่า โดย​ที่​พระ‌เยซู​คริสต์​ทรง​ไถ่​เขา​ให้​พ้น​บาป​แล้ว พระ‌เจ้า​ได้​ทรง‌ตั้ง​พระ‌เยซู​ไว้​ให้​เป็น​เครื่อง​บู‍ชา​ไถ่​บาป​ โดย​พระ‌โล‍หิต​ของ​พระ‌องค์ ความ​เชื่อ​จึง​ได้​ผล ทั้ง‌นี้​เพื่อ​แสดง​ให้​เห็น​ความ​ชอบ‌ธรรม​ของ​พระ‌เจ้า ใน​การ​ที่​พระ‌องค์​ได้​ทรง​อด‌กลั้น​พระ‌ทัย และ​ทรง‌ยก​บาป​ที่​ได้​ทำ​ไป​แล้ว​นั้น”

 อฟ.2:8 “เพราะ‌ว่า ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ได้​รับ​ความ​รอด​แล้ว​ด้วย​พระ‌คุณ​โดย​ทาง​ความ​เชื่อ ความ​รอด​นี้​ไม่​ใช่​มา​จาก​ตัว​ท่าน แต่​เป็น​ของ​ประ‍ทาน​จาก​พระ‌เจ้า”

ความเชื่อและการกลับใจจึงเป็นสิ่งที่แยกจากกันไม่ได้เลย (มก.1:14-15;กจ.20:20-21;1ธส.1:8-9)

และหลักฐานที่บ่งบอกว่าบุคคลนั้นกลับใจจริง ๆ ก็คือ การที่เขาหันหลังกลับจากบาป เกลียดบาป และนอบน้อมถ่อมใจ ยอมติดตามพระเจ้าด้วยความเชื่อฟังและวางใจ!

ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าทั้งในพระคัมภีร์เดิมและพระคัมภีร์ใหม่ล้วนประกาศให้คนสำนึกบาปและกลับใจใหม่  เพื่อพระเจ้าจะอภัยบาปแก่ทั้งแต่ละตัวบุคคลและประชากรทั้งหมดของพระองค์ และจะทรงรักษาและอวยพรแผ่นดินที่พวกเขาอาศัยอยู่ (2พศด.6:26-27;7:14;อสย.55:6-7;ยรม.31:18-19;อสค.18:21;มลค.3:6-7;มธ.11:20-24;ลก.15:7;กจ.3:19; 8:22-24;14:15;26:19-20;วว.9:20-21)

และเป็นไปได้ว่า บางครั้งเราอาจต้องถูกทำให้เจ็บปวดและเสียใจเพื่อจะได้สำนึกตนและกลับใจใหม่ (2คร.7:9-10;โยบ.42:1-6;สดด.51:1-17)

คนที่กลับใจใหม่ จะยุติการพึ่งพาตัวเองในการกระเสือกกระสนหาความรอด แต่เขาจะขอรับพระเมตตาและมอบชีวิตแด่พระเจ้า โดยติดตามพึ่งพิงในพระองค์ตลอดไป !

เขาจะไม่เพียงรู้สึกโศกเศร้าเสียใจในความผิดของตนแค่นั้น แต่เขาจะยอมจำนนต่อพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง และเขาจะเกลียดชังความบาปโดยไม่กลับไปทำบาปเดิมนั้นซ้ำอีกเลย เพราะสำนึกว่า การกระทำเช่นนั้นจะทำให้พระเจ้าเสียพระทัย

คนที่กลับใจใหม่อย่างแท้จริงจะมีหลักฐานปรากฏให้ประจักษ์อย่างชัดเจน!

วันนี้คุณกลับใจใหม่แล้วหรือยัง? และชีวิตของคุณได้สำแดงอะไรเป็นหลักฐานยืนยันถึงการกลับใจนั้นผ่านคำพูดและการกระทำของคุณแล้วบ้าง?

churchofjoy.net

ชวนคิดสะกิดใจ

    นักบุญยอห์นสอนเราว่า “จงพยายามทำตามตัวอย่างที่ดี คนที่ทำความดีมาจากพระเจ้า” (3 ยน 1:11) เป็นความจริงทีเดียวที่มีหลายคนด้วยแบบอย่างในชีวิตของเขา ทำให้เราได้เห็นพระเยซูเจ้าผู้ทรงประทับอยู่ท่ามกลางเรา

“อิจฉาริษยา”

ในชีวิตของเรา เรามักจะหัวเสียเมื่อเห็นคนอื่นๆโชคดีกว่าตัวเรา คิดให้ดีๆแล้วยอมรับความจริง นี้คือสิ่งที่เรียกว่า “อิจฉาริษยา” ใช่ไหม แต่ทำไมจึงทำให้เราเกิดความอิจฉาคนอื่นเล่า


เหตุผลหนึ่งก็คือ เรามักจะคิดว่าตัวเรานี้ “ดีกว่า” คนอื่น หรือ ยิ่งกว่านั้น เราเองมักจะคิดว่าเราดีกว่าสิ่งที่ตัวเราเองเป็นหรือมีด้วยซ้ำไป เช่น เก่งกว่า รวยกว่า ทำอะไรได้มากกว่า ทั้งๆทีเราทำไม่ได้ถึงขั้นนั้น

หยุดการเปรียบคนเองกับผู้อื่น แต่ให้เรายอมรับตนเองอย่างที่เป็น และปฏิบัติตามแนวทางที่นักบุญเปาโลสอนเราไว้คือ “แต่ละคนจงพิจารณาการกระทำของตน แล้วจะภูมิใจในตนเอง โดยไม่ต้องเปรียบเทียบกับผู้อื่น” (กาละเทีย 6:4)

นี่แหละที่ทำให้เราวิจารณ์คนอื่น ว่าคนอื่น ดูถูกคนอื่น ทั้งนี้เพราะเราไม่ได้ใช้มาตรฐานของพระเจ้าในการตัดสินคนอื่น เราใช้มาตรฐานของเราเอง เราเอาตัวเองเป็นตาชั่งสำหรับคนอื่น

ใครจะไปรู้ถึงแผนการของพระเจ้า ความสามารถที่เราคิดว่าเรามีมากกว่าคนอื่นนั้น อาจจะไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย ถ้าเราไม่ได้ใช้ตามพระประสงค์ของพระเจ้า นักบุญเปาโลเตือนใจเราได้อย่างตรงประเด็นที่สุด เมื่อท่านกล่าวว่า “แต่พระเจ้าทรงเลือกสรรคนโง่เขลาในสายตาของโลกเพื่อให้คนฉลาดต้องอับอาย และพระเจ้าทรงเลือกสรรสิ่งต่ำช้าน่าดูหมิ่นไร้คุณค่าในสายตาของชาวโลกเพื่อทำลายสิ่งที่โลกคิดว่าสำคัญ” (1โครินธ์ 1:27-28)

ความ​อิจฉา​ริษยา​เป็น “การ​กระทำ​ที่​เกิด​จาก​ความ​ปรารถนา​ของ​กาย​ที่​มี​บาป” ที่​เราชาวคริส​ทุก​คน​ควร​พยายาม​เอา​ชนะ. (กลา. 5:19-21) ถ้า​เรา​ไม่​ปล่อย​ให้​ความ​อิจฉา​ริษยา​ครอบ​งำ​เรา ชีวิต​เรา​ก็​จะ​มี​ความ​สุข​มาก​ขึ้น​และ​ทำ​ให้​​พระ​บิดา​ของ​เรา​พอ​พระทัย.

ฝึกตนเองให้เป็นคน  รู้จักชื่นชมยินดี “จง​ชื่นชม​ยินดี​กับ​ผู้​ที่​ชื่นชม​ยินดี.” (โรม 12:15) พระ​เยซู​ทรง​ชื่นชม​ยินดี​เมื่อ​เหล่า​สาวก​ประสบ​ความ​สำเร็จ และ​พระองค์​ทรง​ชี้​ว่า​พวก​เขา​จะ​ทำ​งาน​ประกาศ​ให้​สำเร็จ​ได้​มาก​ยิ่ง​กว่า​พระองค์. (ลูกา 10:17, 21; โย. 14:12) เรา​มี​เอกภาพ​ใน​ฐานะ​ผู้​รับใช้​ของ​พระ​ยะโฮวา. ด้วย​เหตุ​นั้น ความ​สำเร็จ​ของ​ใคร​ก็​ตาม​ใน​หมู่​พวก​เรา​นับ​เป็น​พระ​พร​สำหรับ​ทุก​คน. (1 โค. 12:25, 26) ดัง​นั้น เรา​น่า​จะ​ชื่นชม​ยินดี​แทน​ที่​จะ​รู้สึก​อิจฉา​เมื่อ​คน​อื่น​ได้​รับ​หน้า​ที่​รับผิดชอบ​มาก​กว่า​มิ​ใช่​หรือ?

อีกทางหนึ่งก็คือ การต่อสู้กับกิเลสตัณหาทางฝ่ายเนื้อหนัง ซึ่งอยู่ในระบบของโลกนี้ พระคัมภีร์บอกว่า เรากำลังทำงานให้กับพระเจ้า ก็ขอบคุณพระเจ้า


หน้าที่ของเรา อันดับแรกคือระงับ จัดการ กำจัด ตรึงความรู้สึกของกิเลสตัณหาทางฝ่ายเนื้อหนัง ให้อยู่หมัดให้ได้ และที่เหลือพระเจ้าจะนำพาเราผ่านไปเอง ให้ถวายเกียรติพระองค์ในทุกแง่มุม ผู้ที่เชื่อในพระเจ้า จะตรึงกิเลสตัณหาทางฝ่ายเนื้อหนัง ที่ไม้กางเขนทุกวัน และขอพระเจ้าได้เปลี่ยนแปลงชีวิตเราใหม่ ให้เราเป็นเหมือนพระองค์ทุกวัน ให้เราดำเนินโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ ไม่ใช่ด้วยกิเลสตัณหาทางฝ่ายเนื้อหนัง ตัดสินใจ โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่สถิตอยู่กับเรา ไม่ใช่โดยความคิดเก่าๆ ของกิเลสตัณหาของเนื้อหนัง ชีวิตจึงแตกต่างกับคนที่อยู่ในโลกนี้ ที่ยังไม่รู้จักพระเจ้า ให้เราอธิษฐานทุกๆวันนะคะ

มิสซังหรือสังฆมณฑล มีที่มาอย่างไร

เรื่องที่น่า(จะต้อง)รู้ของคริสตชน

ในเวลานี้พระศาสนจักรของเรากำลังเน้นเรื่องสำคัญที่ได้เริ่มทำกันมาตั้งแต่ปีค.ศ. 2013 เป็นต้นมา นั่นคือเรื่องกฤษฎีกา “ศิษย์พระคริสต์เจริญชีวิตประกาศข่าวดีใหม่” ที่ออกมาหลังการสมัชชาใหญ่ปีค.ศ.2015 แต่ก่อนที่เราจะพิจารณาความหมายของกฤษฎีกานี้ พ่ออยากให้เราย้อนไปดูเส้นทางการประกาศข่าวดีในดินแดนสยาม เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของพระศาสนจักรในประเทศไทยของเราเสียก่อน ศาสนาคริสต์มาถึงประเทศไทยได้กว่า 450 ปีมาแล้วในปี ค.ศ. 1567 โดยมิชชันนารี 2 ท่าน คณะดอมินิกันชาวโปรตุเกส คือ
- คุณพ่อ เยโรนีโม ดา ครูส
- คุณพ่อ เซบาสตีอาว โด กันโต
ถือเป็นการประกาศศาสนาอย่างเป็นทางการ คุณพ่อดา ครูส ได้ถูกหอกแทงตายเป็นมรณะสักขี ในตอนนั้นท่านได้มาที่อยุธยาและมีคนกลับใจเยอะตามที่มีบันทึกในประวัติศาสตร์ไว้ หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดมีการเบียดเบียนศาสนา ทำให้การประกาศศาสนาชะงักไม่เป็นผลเท่าที่ควร จนกระทั่งในปี1658 จึงได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการโดย
-พระสังฆราชฟรังซัวส์ ปัลลือ ผู้แทนพระสันตะปาปาปกครองมิสซังตังเกี๋ย
-พระสังฆราชปีแอร์ ลังแบรต์ เดอ ลา ม็อต ผู้แทนพระสันตะปาปาปกครองมิสซังโคชินจีน
โดยในตอนแรกยังไม่ได้เป็นประมุข ยังไม่ใช่มิสซัง เป็นเพียงเขตปกครองของวาติกัน พระศาสนจักรส่วนกลาง
จนในปีค.ศ. 1669
• ประกาศแต่งตั้งมิสซังสยาม โดยมี คุณพ่อหลุยส์ ลาโน เป็นผู้แทนพระสันตะปาปาปกครอง
• 25 มี.ค. 1674 คุณพ่อหลุยส์ ลาโน ได้อภิเษก เป็นพระสังฆราชเป็นประมุขมิสซังสยามท่านแรก
• มิสซังสยามสมัยนั้นมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ คือ สยาม ลาว แหลมมาลายู เกาะสุมาตรา และพม่าตอนใต้
การประกาศแต่งตั้งนี้หมายความว่ามีความเป็นอิสระมากกว่าเดิมที่เป็นเพียงเขตปกครอง
• ค.ศ. 1838 พระสังฆราชฌอง บัปติสต์ ปัลเลอกัว ได้รับแต่งตั้ง เป็นพระสังฆราชผู้ช่วย
• ปี 1841 แยกมิสซังสยามเป็น 2 เขต คือ
1.เขตตะวันออก ประกอบด้วย สยาม และ ลาว มีพระสังฆราชปัลเลอกัวเป็นประมุข
2. เขตตะวันตก ประกอบด้วย มาลายู เกาะสุมาตรา และภาคใต้ของพม่า มีพระสังฆราชกูร์เวอซี เป็นประมุข
• ค.ศ. 1899 มิสซังลาวแยกจากมิสซังสยาม โดยมี เขตปกครอง อยู่ในภาคอีสานของสยามและในประเทศลาว
ในสมัยของพระสังฆราชฌอง หลุยส์ เวย์ โดยมีพระสังฆราชมารีย์ ยอแซฟ กืออ๊าส เป็นประมุขมีสำนักกลางอยู่ที่หนองแสง
• 1923 สันตะสำนักได้แนะนำให้มีการแบ่งมิสซัง พระสังฆราชเรอเน แปร์รอส จึงเสนอให้แบ่งมิสซังสยามเป็น 3 มิสซัง คือ กรุงเทพฯ เชียงใหม่ และราชบุรี-ชุมพร โดยมิสซังราชบุรี-ชุมพร มอบให้คณะซาเลเซียนดูแล
ในปี 1928 ต่อมาปี 1941 จึงได้รับการตั้งเป็นมิสซังราชบุรี มีพระสังฆราชกาเยตาโน ปาซอตตี
• และในปี 1924 มิสซังสยามได้เปลี่ยนชื่อเป็นมิสซังกรุงเทพฯ
• 1944 มิสซังจันทบุรี ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ มีพระสังฆราชยาโกเบ แจง เกิดสว่าง เป็นประมุข และเป็นพระสังฆราชชาวไทยองค์แรกด้วย
• 18 ธันวาคม ค.ศ. 1965 (หลังการประกาศสังคายนาวาติกันที่2) สันตะสำนักได้แต่งตั้งและแยกการปกครองพระศาสนจักรไทยเป็น 2 สังฆมณฑลนคร(หรืออัครสังคมณฑล) คือ

1.สังฆมณฑลนครแห่งกรุงเทพฯ โดยมีพระอัครสังฆราชยอแซฟ ยวง นิตโย เป็นผู้ปกครอง มีสังฆมณฑลอื่นๆ ประกอบด้วย สังฆมณฑลราชบุรี สังฆมณฑลจันทบุรี และ สังฆมณฑลเชียงใหม่

2.สังฆมณฑลนครแห่งท่าแร่-หนองแสง โดยมีพระอัครสังฆราชมีคาแอล เกี้ยน เสมอพิทักษ์ เป็นผู้ปกครอง มีสังฆมณฑลอื่นๆ ประกอบด้วยสังฆมณฑลอุดรธานี สังฆมณฑลอุบลราชธานี และ สังฆมณฑลนครราชสีมา

เป็นที่น่าแปลกอยู่สักหน่อยตรงที่สังฆมณฑลนครราชสีมาในเรื่องของกฏหมายนั้นขึ้นอยู่กับสังฆมณฑลกรุงเทพ แต่กลับเป็นมิสซังลูกของสังฆมณฑลนครแห่งท่าแร่-หนองแสง ในปัจจุบันนี้ทางการรับรองเพียงสังฆมณฑลกรุงเทพและสังฆมณฑลท่าแร่เท่านั้นที่มีฐานะเป็นนิติบุคคล

- สังฆมณฑลนครสวรรค์ได้รับการแต่งตั้งเมื่อ 1967
- สังฆมณฑลสุราษฎร์ธานี ได้รับการแต่งตั้งเมื่อ 1969 (ทั้ง 2 สังฆมณฑลเป็นกลุ่มของสังฆมณฑลนครแห่ง กรุงเทพฯ)

ดังนั้นทั้งหมดเราจึงมี10สังฆมณฑล โดย6สังฆมณฑลเป็นมิสซังลูกของกรุงเทพ และอีก4สังฆมณฑลเป็นมิสซังลูกของท่าแร่ ในปัจจุบันนี้มีเพิ่มขึ้นมาอีก1สังฆมณฑล เป็นสังฆมณฑลที่11 คือเชียงรายที่ทางสันตะสำนักได้รับรองแล้ว รอการแต่งตั้งพระสังฆราชจากทางกรุงโรมแล้วจึงจะมีการประกาศมิสซังเชียงรายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง การแบ่งสังฆมณฑลออกเป็นส่วนย่อยๆ ก็เพื่อช่วยให้การดูแล ปกครองทำได้ง่ายขึ้น เป็นการแบ่งเพื่อให้เจริญเติบโต



จากตัวเลขสถิตินี้ ในขณะที่เมืองไทยเรามีประชากรทั้งหมดประมาณ68ล้านคนแล้ว จำนวนคาทอลิกเราคิดเป็นประมาณ0.5% และถ้ารวมกับพี่น้องโปรเตสแตนต์ และนิกายอื่นๆด้วยก็จะมีจำนวนประมาณ6-7แสนคน หรือประมาณ1% ของประชากรไทยทั้งหมด

 คำว่าพระสงฆ์นักบวชคือเป็นพระสงฆ์และเป็นนักบวชด้วย พระสงฆ์คือผู้ที่ได้รับศีลบวช ส่วนนักบวชนั้นจะมีคณะนักบวช มีผู้ตั้งคณะของเขาเอง เช่นคณะพระมหาไถ่ คำว่าพระสงฆ์นักบวชก็คือ เป็นทั้งพระสงฆ์และเป็นนักบวชด้วยไม่ได้สังกัดสังฆมณฑล จากข้อมูลที่พ่อได้ให้พวกเราได้เห็นเส้นทางในอดีตที่ล่วงเลยมาตั้งแต่สมัยคุณพ่อดาครูสเป็นต้นมา ผ่านมาแล้วกว่า450ปี คาทอลิกเรามีจำนวนแค่นี้ คือมีกันอยู่ประมาณ380,000คน คำถามคือแล้วเราจะทำอย่างไรกันต่อไป? นี่เป็นคำถามที่ท้าทายเพื่อจะทำให้ข่าวดีแห่งความรอด ทำให้ศิษย์พระคริสต์ประกาศข่าวดีได้เกิดผลอย่างแท้จริง

หลังจากเมื่อ350ปีที่แล้วที่มีคณะมิสซังต่างประเทศได้เข้ามาจัดสังคายนาสมัชชาครั้งที่1ของประเทศไทย มีสมาชิกของสมัชชา8คน มีการตั้งบ้านเณรยอแซฟหรือบ้านเณรใหญ่ขึ้น และเมื่อปีค.ศ.2015 จึงได้มีการสังคายนาขึ้นอีกครั้งหนึ่ง รับรองโดยสันตะสำนัก โดยก่อนทำสมัชชานี้ออกมา ได้มีการออกแบบฟอร์มสำรวจข้อมูลเมื่อปีค.ศ.2013-14 แล้วจึงนำข้อมูลที่ได้จากพี่น้องมานั้นไปวิเคราะห์ พิจารณา และได้พบว่าสิ่งที่ทำให้พระศาสนจักรของเราอ่อนแอลงเพราะปัจจุบันนี้กระแสโลกียะนิยมเป็นกระแสที่แรงมาก คือความเจริญ ความวุ่นวายทางโลก โลกียะคือตามประสาโลก โลภ โกรธ หลง กระแสของทรัพย์สมบัติ วัตถุ ที่เข้ามาอย่างมากมาย จนกระทั่งทำให้คนไม่สนใจศาสนา ซึ่งไม่ได้เป็นเฉพาะคาทอลิกแต่เป็นในทุกศาสนา

จากปัจจุบันนี้ประชากรโลกที่มีทั้งหมดประมาณ7พันล้านคน มีประมาณ1พันล้านคนที่ไม่สนใจ ไม่มีศาสนา จากกระแสโลกียะที่เกิดขึ้นนี้ทำให้เราวิเคราะห์และปรึกษากันว่าจะทำอย่างไร กฤษฎีกาของเราจับจุดตรงนี้ว่าสิ่งสำคัญซึ่งจะทำให้สามารถต่อสู้กับกระแสโลกียะนี้ได้นั้น ต้องมีการฟื้นฟูชีวิตคริสตชนให้เข้มแข็ง และทำให้คนอื่นได้รู้จักความรักของพระเป็นเจ้าด้วยชีวิตของเรา ด้วยการดำเนินชีวิตประจำวันตามฐานะของแต่ละคนที่มีอยู่ พ่อเป็นพระสงฆ์ก็มีหน้าที่ของพระสงฆ์ พวกเราเป็นฆราวาสก็มีหน้าที่ของฆราวาส การประกาศข่าวดีเป็นหน้าที่ของเราทุกคน โดยเริ่มจากคนในบ้านของเราก่อน แล้วจึงขยายออกไปข้างนอก ดังนั้นการฟื้นฟูชีวิตคริสตชนนี้จึงเป็นเรื่องที่อยู่ในกฤษฎีกาที่จะทยอยออกมาเรื่อยๆ ส่วนจะฟื้นฟูอย่างไร อะไรบ้างก็จะค่อยๆมีแผนงานออกมาเป็นขั้นตอน

แบ่งปันโดยคุณพ่อวุฒิเลิศ แห่ล้อม
ถอดความและเรียบเรียงโดย ตะเกียง
เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2560